[ ذكر زبدة الاقطاب حاجى عبد الوهاب : ولادت با سعادت آن حضرت در سال هشتصد و شصت و نه هجريه كه شمار « يا خير اوليا » موافق آن است بوده ، آيات عظمت و امارات جلالت از جبين نورآگين ايشان چون آفتاب تابان مىتافت . قبولى عظيم و تصرفى قويم داشتند ، و علماء وقت و طلبهء روزگار را بجناب آن حضرت بازگشت مىبود ، و سيد الطرفين بودند . نسب شريف ايشان به بيست و شش واسطه به سيد كائنات عليه افضل الصلوات مىرسد ، هكذا : و هو ابن محمد بن رفيع الدين احمد بن محمد ابن عبد الوهاب بن محمد بن أبى الكرم حسين بن محمد غوث بن سيد جلال الدين الاعظم الحسيني البخاري ] . . . الى أن قال : [ ايشان را از مبدإ حال تا منتهاى كمال صحبت با مشايخ كبار بوده ، و هميشه در افاده و استفاده مىبودند ، تا بنهايت كمال و تكميل رسيده ، بهدايت و ارشاد مشغول گشتند ] . . . الى أن قال : [ ايشان را بار دگر از دهلى قصد زيارت حرمين شريفين دريافت ، شيخ محمد مشايخ را بجاى خود نشانده ، متوجه اماكن شريفه شدند ، و بار ديگر به اين سعادت رسيده ، به حكم بشارت نبوى صلى اللَّه عليه و آله بدهلي باز گشتند ، اين بار ايشان را در مدينه اختيار وطن دامنگير شده بود ، روزى از روضهء آن سرور صلى اللَّه عليه و آله آوازى شنيدند : كه « يا ولدي رح الى الهند و سلم ابنيك » ، و هم در اين بار بالهامات ربانى و بشارت نبوى صلى اللَّه عليه و آله مشرف گشتند ، يكى به تزويج فاطمه بنت عبد اللَّه كه از سلطانزاده‌هاى روم بود ، ترك سلطنت خود نموده ، در مدينه سكونت داشت و بدولت درويشى قناعت كرده ،